İsmail Sarıgene Şiirleri

Yokluğuna Düştüm / Özlemin Koca Bir Musalla

İsmail Sarıgene

Affet / seni daha fazla yaşatamadığım için.

Bir ekim sabahıydı 

Uykusuzluğumu gözlerimde delik deşik ettiğim.

Yüreğimin tüm coğrafyasına 

Dikiş tutmaz bir yara bıraktın. 

Kapanmaya yeltendikçe pervazlanıyor

Yokluğundaki ince yorgunluklarım.

Soğuk ellerinde bir can aradım,

Sağına devrilmiş yüreğini kaldırdıkça

Sen başını toprağa çevirdin…

Gitme dedim,

Gittin...

Gece yarıları pencerelerde seni beklerken

Evimizin demir kapısını çeviren o anahtar sesiydi

Beni ayakta tutan.

Her an seni kaybetme korkusunda

Göğüs kafesindeki her bir nefes alış

Bir Cennet hazırlığı kadar büyüktü yürek derinliklerimde

Yokluğundan arta kalan fotoğraflar bile avutmuyor 

İçimin kurdeşen yalnızlıklarını.

Öyle çoğul bir yokluk bıraktın ki senden geriye,

Hiçbir harf anlatamadı

Seni omuzlarımda taşırkenki acıyı

Ellerimle seni toprağa verirken

Düştüğüm hiçbir kuyudan çıkamadım hâlâ.

Sensizliğin koca boşluğunu anlatırken 

Yetim düştü cümlelerim ayak ucumda.

Geleceksin sanmıştım oysa.

Kapanan o kapıdan yeniden 

Döneceksin sanmıştım.

Gözlerim hep o kapıda.

Gelmedin henüz..

Hâlâ içimde bir umut…

Geleceksin değil mi?

Geleceksin!..

Şimdi bir cümlelik yokluk kazdım yüreğine.

Suskunluğun bana yaşarken musalla.

Ve affet baba,

Seni daha fazla yaşatamadığım için.

Ellerimde son nefesini verirken

Toprağa koşmana izin verdiğim için 

Affet!

Tahta arabalı çocukluğumda

Sıraya dizilmiş binlerce ıslak şiir.

Yokluğunu aramakta uykusuz kalmış uykularım.

Ve en çok ne acıtıyor beni biliyor musun baba ?

Uzun zamandır memleketime yağmur yağmıyor.

Gök yarılsa,

Dereler taşsa,

Bardak boşalırcasına 

Bir yağsa…

Avaz avaz gözyaşlarına boğup gözlerimi,

Çığlık çığlığa ağlayacağım.

Yokluğuna bir gök ağlayacak,

Bir ben.

Affet beni baba!

Sana gelemediğim için.

Seni çok özledim baba.

Bir çağırsan diyorum,

Koşa koşa gelirim sana..

13 Kasım 2012

İsmail Sarıgene

Mavi Bilyelerim Hükümsüzdür

İsmail Sarıgene

Birkaç kanadı kırık uçurtma,

Geceden uykusuz bir masal,

Bir iskelenin ayak uçlarında

Ayrılığı gözünden öpmekte yüreği ıslak çocukluğum.

Hangi düşümden düştün de 

Sevdaya giden tüm yollarını acının gözyaşıyla süsledin ?

Kapı eşiklerinde can (k)ayıbından öznesi düşmüş

Cümlenin içinde yalınayak suretim.

Esrik bir rüyadan musalla soğuğuyla 

Uyandırmaya yeltendikçe

Kuyularda gusle zorlanan bir yar(a).

Hiç mi kesilmez ayrılıkların göbek bağı ?

Hiç mi kurutulmaz sevdanın gözyaşı ?

Ne zaman sevdaya yazılmış bir şiir doğsa zamansız,

Alnı ortasından vurulur özlemlerim.

Ne zaman sevdaya dik durmaya çalışsa 

Tahta arabalı çocukluğum,

Yalnızlıkta açılan acılarımı kapattığım yerden

İfşa edilir çölleri bile doyuracak kadar ıslak gözbebeklerim.

Hadi topla düşlerini, iç kırıklarını.

Şimdi mevsimlerden hazan,

Şimdi zaman; zamansızlık.

Kaldır eğik başını,

Gökyüzünden sağnak sağnak 

Ayrılık şiirleri yağmakta.

Ayazına dik duramadım körpe aşkın.

Acıyla savaşamayacak kadar korkaktı düşlerim.

Yağmalanmış ve yavan yüreğimi

Bir cümlenin içinde intihar ettim.

Ve gerekçeli karar; 

Şiir yüzlü çocuklarım artık öksüz,

Mavi bilyelerim hükümsüzdür.

10 Ocak 2012

İsmail Sarıgene

Tövbesi Zulalanmış Bir Gözyaşı

İsmail Sarıgene

Karanlığı sahneleyen bir gece daha.

Uykularım bile uykusuz.

Dipsiz bir kuyuya düşmüş gibi

Nihavent şarkılar bile avutmuyor sesinin uzaklığını.

Bir ses var sevda kundağındaki çocukluğuma.

Sadece bir ses ne olur.

Mevsimlerden kör bir soğuk.

Zamanlardan derin bir yokluk.

Masallar yetim,

Şiirler öksüz.

İmkansızlığın içinde kanayan yaralarımı sustur nefesinle.

Kuraklığıma, kırsallığıma, kısırlığıma

Gülüş’ünün sıcaklığını bağışla.

Orta yaş sancılarıma,

Nükseden yalnızlık kramplarına,

Yüreğinin umutlarını bırak.

Damarlarımda devşirme bir isyan.

Tövbesi zulalanmış bir gözyaşı ayak ucumda.

Ertelenmiş bir özlem,

Kavuşması tehirli bir otobüs bileti.

Ve kırık bir pencere

Gözlerimden gözyaşı diye dökülen.

Ve kapı eşiklerinde bekleyen bir ayaz.

Üşüyorum;

Bir Elif miktarı nefesini sun düşsüzlüğüme.

Kangren bir geceye daha neşter daha bıraktım.

Satır satır,

Harf harf işledim özlemini.

Ve gözlerimi kapatıp

Sevdanla hayata sımsıkı sarıldım.

Uzaklığını da,

Suskunluğuna da ;

“ Yürekten eyvallah “

“ Sen benden bir ömür boyu uzak olsan da 

Ben varlığına sımsıkı tutunur,

Ömrüme ömür katarım “

13 Ocak 2013

01: 17

İsmail Sarıgene

Sensiz Yaşamaktansa

İsmail Sarıgene

Dokunma ey hüzün, 

Bırak dağınık kalsın.

Kaldırma gözyaşlarımı ayak uçlarımdan.

Ürkek adımlarımı,

Üşüngeç yaralarımı es geçiniz.

Tahta arabalı çocukluğumu da bağışladım.

Gökyüzüne bir bayram namazında salınsın

Daha yeşermeden düşük yapan

Düşsüzlüğümün gözyaşları..

İçimde kırık binlerce yürek penceresi,

Ve yaraları nükseden gençliğim.

Kapat kapıları, kalbimi yokluyor ince ayaz.

Gecenin karanlığına düşmüş bir ağıt,

Yorgun düşmüş binlerce kağıt,

Şahit seni ölümsüzlüğe yazdığımın.

Köz olmuş dudaklarımda ince bir yokluk.

Parmak uçlarımda 29 harf diz çökmüşken

Nereden çıktı bu suskunluk.

Hadi kapat gözlerimi gözlerine.

Sensizlikte yaşamaktansa

Varlığında ölümle onurlansın yüreğim.

13 Ocak 2013

İsmail Sarıgene

Kocaman Eyvallah

İsmail Sarıgene

Her bir gül’üşün, Üşengeç yaralarıma, Umut iklimi aşılayan bir bahar sayfasıydı. Her bir sözün, Yavan dudaklarıma giydirilen Koca yürekli bir alfabeydi; Öğrendikçe sevda kapısını aralanan. O ince yüreğin; Cennetin bir köşesinin keşfedildiği, Mutluluğa atfedilmiş ince bir kitap. Okunan her bir sayfasında, Binlerce hayat karesinde umut saklı olan. Bana yüreğinin içindeki Binlerce sevda cümlesinde bana yer ayırdığın için Ve bana harflerinle , Hayata sımsıkı sarılmayı öğrettiğin için Ve her gül’üşün için Kocaman " eyvallah " sevgili. 05.09.2012

İsmail Sarıgene